Wujek zastał w Polsce sporą rodzinę, bo miał 6 rodzeństwa, do tego ich rodziny, wujkowie i ciotki...odwiedzinom nie było końca, każdy wszak chciał poznać krewniaka zza oceanu.
Cała ta sytuacja uzmysłowiła nam tu w kraju, jaka przepaść dzieliła dwa kraje, i w jak różnej sytuacji byli ich obywatele. Trochę jak w komedii "Sami swoi".
Nawet żeby przywieźć wujka z lotniska trzeba było wynająć samochód, zorganizować nocleg ( wszyscy mieli małe mieszkania bez pokoju gościnnego), przygotować zaopatrzenie, a o to było niezwykle trudno, zwłaszcza w prowincjonalnym mieście. Nie mieliśmy wtedy lodówki, wujek więc takową kupił, bo jak miał pić ciepłe piwo czy sok , które kupował w Pewexie? dziwił się, że nie zamawiamy zakupów do domu, ale to były czasy, gdy na założenie telefony czekało się w kolejce, a mięso u rzeźnika kupowało się raz w tygodniu.
Ile razy kogoś odwiedzaliśmy, zawsze jechał z upominkami, także zakupionymi za dolary. Wtedy po raz pierwszy poznałam smak dobrej czekolady, soku pomarańczowego, owoców z puszki i tego wszystkiego, czego próżno było szukać w sklepach złotówkowych..
Pamiętam zapach w sklepach walutowych, uwielbiałam zapachy kosmetyków wujka (olejek różany do kąpieli, woda Old Spice). Z kolei on sam miał okazję popróbować naszych wiejskich jajek, mleka, serów, owoców prosto z drzewa, domowego wina i kompotów. Każda wyprawa do dalszej czy bliższej rodziny była jak święto. Pamiętam ten czas, jak nieustające świętowanie!
O dziwo, im dłużej przebywał wśród nas, tym ciężej mówiło mu się w ojczystym języku, może dlatego, że przed wylotem pobierał naukę języka polskiego w szkole językowej w Australii, a u nas każdy mówił inaczej, niektórzy gwarą kujawską jeszcze.
Przyzwyczajony do upałów u siebie, w Polsce zakładał sweter lub prochowiec, gdy temperatura spadała poniżej 25 stopni.
Wracał do Australii z upominkami z Polski: czekoladki Wedla, lalki z Cepelii, albumy, widokówki - aby zabrać to wszystko do samolotu, zostawił większość ubrań mojemu tacie. Były tak dobrej jakości, że tato nosił je latami...
Wujek ponagrywał także na taśmy magnetofonowe głosy swoich bliskich, nawet moją recytację jakiegoś wiersza i piosenkę "Płynie Wisła, płynie"... byłam tak stremowana tym nagraniem, że weszłam pod stół, by nikt na mnie nie patrzył.
Gdy tak się wspomina niektóre realia z tamtych czasów,
to mnie samej trudno uwierzyć w to wszystko...
Przeżywszy to, nie muszę odwiedzać muzeów PRLu.
Ciekawe wspomnienia. U nas w rodzinie też to wydarzenie, gdy przyjeżdża wujostwo z Ameryki :)
OdpowiedzUsuńPorozrzucało Polaków po całym świecie!
UsuńNigdy nie było stać mojej rodziny na Pewex, ale jakoś się bez tego obchodziliśmy.
OdpowiedzUsuńZwiedzać nie musimy, pamiętamy, a jednak piękna jest Galeria Sztuki Socrealizmu w Kozłówce. Tylu tam pięknych Leninów, Stalinów, Cyrankiewiczów, Marksów i Engelsów! Tyle wspaniałych plakatów i przedmiotów z okresu PRL! Łezka w oku się kręci.
My dostawaliśmy czasami dewizy od wujka właśnie, ale wymieniano nam je na talony do Pewexu, bezprawnie i bez naszej zgody!
UsuńKto to robił, tzn. wymieniał na talony?
UsuńBank oczywiście, pieniądze przychodziły przekazem, bo w listach ginęły, a bank wydawał tzw.bony, granda normalnie!
UsuńJak ja zazdrościłam wszystkim rodziny ma zachodzie
OdpowiedzUsuńMój obecny mąż miał kuzyna w Kanadzie, jak się dowiedziałam od razu bardziej się zakochałam 😂
Uwielbiam takie opowieści a Ty to bardzo ładnie opisujesz💚
Wówczas rodzina za granicą była pilnie poszukiwana, nawet daleka!
UsuńDziękuję:-)
Jako ta mieszkająca na obczyźnie mogę potwierdzić, że rodzina za granicą nadal jest mocno pożądana :D Ma się wobec niej również pewne specyficzne wymagania, które nie mają racji bytu w przypadku członków rodziny zamieszkujących Polskę...
UsuńNigdy nie miałam rodziny na Zachodzie, ale o różnicach sporo się wiedziało. Ciocia miała dwa radia: jedno nastawione na Wolną Europę, drugie na Głos Ameryki. Były zakłócenia, ale dało się słuchać.
OdpowiedzUsuńSzukaliśmy okna na świat, w jakiejkolwiek postaci!
UsuńJa miałam ciotkę z Ameryki:) I pierwsze prawdziwe jeansy, rifle, i spełnienie marzenia, czyli magnetofon kasetowy, kupiony w pewexie za prawdziwe dolary, robił furorę w klasie:)))
OdpowiedzUsuńJa kupowałam włóczkę i kupony tkanin na bluzki, nie miałam zbyt wiele dewiz...
UsuńMój wujek weterynarz żył z rodzicami na wsi i tylko on miał telefon. Czarny na korbkę. Pamiętam sąsiadów, ludzi z miejscowości , przychodzących do domu babci aby zadzwonić.
OdpowiedzUsuńMoja mama pierwszy kolorowy telewizor kupiła za premię w nowej firmie, ale była frajda, cała rodzina przychodziła na mecze!
UsuńNie chciałabym powrotu komuny, ale niektóre rzeczy z tamtych czasów wspominam z sentymentem. Ludzie się bardziej integrowali.
UsuńMam podobnie:-)
UsuńMożna powiedzieć,że była to przepaść cywilizacyjna.W latach siedemdziesiątych odwiedził moją babcię jakiś przedwojenny znajomy,który przyjechał z Kanady.Zapamiętałam ,jak powiedział,że gdyby kobiety w Kanadzie miały prać pieluchy,to nie rodziłyby dzieci.Ja dziecko ze wsi nie mogłam tego zrozumieć.
OdpowiedzUsuńOch, a to wiadro z brudnymi pieluchami i codziennie pranie!
UsuńNie mówiąc o gotowaniu mleka i zupkach...teraz słoiczek, proszek do letniej wody i gotowe!
Oj tak, było tak,pamiętam.O dziwo nic nie było w sklepach a jak goście to stół był dosyć obfity.Nasi goście zachwycali się warzywami i owocami z ogrodu bo z ich marketów tak nie smakowały.Pierwszy raz wtedy jadłam nektarynkę ,co to za czasy były.Jest co wspominać.
OdpowiedzUsuńCała rodzina sie starała, by ugościć przybysza zza oceanu, zdobywało się sposobem.
UsuńWiesz co najbardziej mnie dotknelo z tych wspomnien o wujku z Australii?
OdpowiedzUsuńto ze zakladal swetr gdy temperatura byla ponizej +25 i ze jego polszczyzna bedac dobra roznila sie od tubylczej - bo tak samo mam.
Mimo iz na Florydzie mieszkam na stale tylko 2 i 1/2 roku gdy tylko sie w czasie zimy schlodzi albo jestem w obcych pomieszczeniach gdzie to klimatyzacja pracuje na calego musze zakladac swetr. A przeciez niby wole chlod niz goraco. Wyglada ze moj osobisty termostat przyzwyczail sie do goretszych temperatur. Jezyk - gdy odwiedzalam Polske to jakos ludzie sluchali mnie z uwaga jakbym uzywala chinszczyzny a przeciez jezyk znam i posluguje sie nim czesto, umiem pisac i nawet dosc dokladnie stosowac ortografie. Jednak w praktyce wyszlo ze mowie troche inaczej, moze zdania inaczej buduje? Wszystkie inne uwagi wujka odbieram podobnie tez - gdy w roku 1984 zawitalam do USA zrozumialam w jak ubogim kraju zylam.
Mam mase zdjec z przeszlosci, kilka albumow ale nie przegladam, nie wspominam bo zbyt przykre, jesli z dziecmi wspominam "dawne" to sa wspomnieniami stad a mamy ich duzo jako ze mieszkam w USA 43 rok, dluzej niz mieszkalam w Polsce.
Podobnie w Polsce, uczono kiedyś języków obcych z literatury i języka mało potocznego, a przecież język zwykłych ludzi różni się od języka literackiego. Na pewno po tylu latach tam, masz akcent itd.
UsuńW piśmie tego nie widać...
Popatrz, to w sumie nie było tak bardzo dawno temu, a jak zmieniły się czasy, jak zmieniła się nasza rzeczywistość w Polsce.
OdpowiedzUsuńMoja mama też była 1942, 29 sierpnia.
Dobrej niedzieli!
To prawda, długo i niedawno jednocześnie, w sumie ciekawe mamy życie, będąc świadkami takich zmian!
UsuńNawet najlepsze MUZEUM PRL nie odda rzeczywistości tamtych czasów.Urodziłam się w Warszawie strasznie dawno temu (jestem rocznik 43) i mieszkałam w stolicy do 2017roku, więc przeżyłam niemal wszystkie polityczne i społeczne systemy Polski powojennej. W pewnym okresie życia bywając poza Warszawą, np. na wakacjach, nauczyłam się, że lepiej nie przyznawać się zbyt głośno do faktu, że mieszkam stale w Warszawie i kłamałam jak z nut, że mieszkam blisko Warszawy- żadne z dzieci w miejscach w których bywałam na wakacjach nie było nigdy w Warszawie, ale miało o stolicy negatywną opinię - oczywiście nie własną, ale "z podsłuchu" w domu. Pewex - dobrze że był- to primo- a secundo- dobrze że mogłam z niewielkim uszczerbkiem dla domowego budżetu kupować tam różne artykuły dla dziecka, w tym również.....szynkę nie stercząc w kilometrowej kolejce i trzymając dziecko na rękach. Bo w osiedlowym sklepie zawsze były dwie kolejki- jedna "normalna", druga utworzona z osób "uprzywilejowanych" do kupowania bez kolejki. Z artykułów dla dzieci to w Pewexie kupowałam wpierw tzw. "suche pieluchy" a później....bawełniane majteczki, które po praniu nie stawały się o 2 rozmiary za duże dla dwulatki. Ja i tak dość umiarkowanie zasilałam kasę Pewexu, bo mąż często bywał służbowo w....NRD i bez problemu mógł zaoszczędzić z diet i kupić dla małej różne rzeczy. A teraz - już nie wspominam Warszawy - zamknęłam za sobą drzwi i ani razu nie pojechałam do stolicy- czasem tylko bywałam w Słubicach- mam stąd do Słubic raptem 105 km szosą.
OdpowiedzUsuńMoja teściowa miała rodzinę w Niemczech, oni wysyłali wiele wyposażenia dla dzieci siostrze mojego męża, bo akurat urodziła.
UsuńUbrania i słodycze na święta tak ładnie pachniały, mydło wkładaliśmy do szafy, zamiast saszetek zapachowych.
tak sobie pomyślałam, że może ten wujek zostawił te ubrania widząc naszą biedę peerelowską
OdpowiedzUsuńTo także, swojej mamie, siostrom i bratowym pokupował kupony na sukienki. Ja dostałam sweterek z czerwonej szetlandzkiej wełny i maleńką parasolkę, byłam taka dumna!
UsuńI pięknie, i straszno się czyta o tamtych czasach. Ja, rocznik 1981, niewiele już tego zaznałam, dla mnie lata młodości to lata dziewięćdziesiąte, kiedy po szarzyźnie PRLu zalało nas - często tantedną - pstrokacizną w sklepach. Ech... Niby ciężko się Wam żyło, ale wspominacie tamte czasy z pewnym sentymentem...
OdpowiedzUsuńNiektóre aspekty tak, a głównie swoją młodość wspominamy czule:-)
UsuńMoja przyjaciółka też wyjechała do Australii, ale dużo później. Gdy po latach przyjechała do Polski stwierdziła, że jej dawna ojczyzna poszła znacznie bardziej do przodu, niż ta nowa.
OdpowiedzUsuńBywa i tak, wielu obcokrajowców jest Polską pozytywnie zaskoczonych.
UsuńCiekawe wspomnienie, dużo punktów wspólnych z moimi wspomnieniami.
OdpowiedzUsuńNas też kiedyś odwiedziła ciocia z Ameryki, mieliśmy już mieszkanie (Warszawa) - rozwojowe M3, jeszcze nie mieliśmy dzieci.
Oddaliśmy cioci nasze mieszkanie na okres jej pobytu - miesiąc - a sami wynajęliśmy dla siebie na ten czas mieszkanie od znajomej.
Pojechałem z ciocią do Krakowa i Oświęcimia, to był mój pierwszy lot samolotem.
Pieluchy - codzienny rytuał - spłukiwało się i wrzucało do wanny a wieczorem gotowaliśmy w wielkim garze, wyżymałem a potem suszyliśmy na kaloryferze.
Bardzo zdrowe.
Pewex - o ile pamiętam to korzystaliśmy dość rzadko.
Z zakupami żywności po roku 1976 było rzeczywiście trudno, ale w 1981 wyjechaliśmy z Polski.
Tych fal emigracyjnych było chyba kilka, nie było chyba rodziny, środowiska, z których by ktoś nie wyjechał. Kraje były rózne, Australia czy Kanada chyba rzadziej się zdarzały.
UsuńPamiętam moje pierwsze lego kupione w Pewexie. Boże... jak mnie to cieszyło. Ciocia wysłała nam dolary żebyśmy mogli sobie coś kupić w tym sklepie.
OdpowiedzUsuńJa zbierałam nawet butelki po płynach do kąpieli, bo były ładne i długo pachniały...
UsuńDzisiaj inaczej patrzy się na te wspomnienia niż wówczas, gdy ktoś z rodziny mógł przyjechać w odwiedziny. Cała masa szczegółów niezrozumiałych dla młodego pokolenia. Pamiętam, że byłam kilka razy w Peweksie, ale nie wiem, skąd miałam bony. Chyba wymieniane za dolary, które przysłać mógł stryj mojej mamy, który wyemigrował do Kanady. Co kupowałam? nie pamiętam. Pamiętam tylko do dziś, w którym miejscu ten Pewex w mieście był.
OdpowiedzUsuńMy z wujkiem jeździliśmy do Bydgoszczy, bo u nas nie było.
UsuńPóźniej pojawił się i Peweks, i Baltona.
Jestem zaskoczona, że w Australii tak dawno temu już zamawiano zakupy do domu. Dla mnie do dzisiaj nie jest to oczywistość.
OdpowiedzUsuńA jednocześnie zaskakuje mnie brak lodówki w mieszkaniu, bo to taki sprzęt, którego brak trudno mi sobie wyobrazić, i pod tym kątem to znowu niedawno.
Kiedyś pytałam mamy o jej wspomnienia w temacie dostępności produktów spożywczych i słodyczy w czasach PRL, to ona wspomina, że w dzieciństwie nie było problemów, słodycze sobie regularnie kupowała, potem w latach 80-tych zrobiło się nieciekawie. Ale mówiła też, że na Śląsku bywało lepiej, bo istniały sklepy górnicze, które były lepiej zaopatrzone, i że pod koniec lat 80-tych wysyłała koleżance mleko w proszku, bo u nas spokojnie dało się kupić, a u niej był z tym problem...
W Australii są olbrzymie odległości, tam nawet nauczanie zdalne weszło dużo wcześniej, niż u nas.
UsuńW naszym regionie o wszystko było trudno, organizowane były wycieczki na Śląsk, do stolicy, do Łodzi po niektóre artykuły.
Gdy miałam praktyki studenckie w Warszawie, kupowałam rzeczy, o których u nas się tylko śniło...a górnicy i stoczniowcy mieli zawsze lepsze zaopatrzenie.
Nie wspomniałaś który to był rok konkretnie, bo to tak zawsze człowieka korci porównać się ze sobą.
OdpowiedzUsuńSkromne i zupełnie inne były to czasy. Nieraz wspominamy nostalgicznie. We Włoszech odwiedziłam swoją koleżankę z podwórka i tak przypominałyśmy sobie nasze dzieciństwo. Do naszego bloku to przynajmniej przyjeżdżała Mira Kubasinska, bo w nim mieszkała jej matka😃
Ja nie miałam rodziny za granicą, ale lgnęłam do obcokrajowców zachodniej Europy odkąd zaczęłam się uczyć języka niemieckiego, a potem angielskiego. Sama zapewniłam sobie zachodnią rodzinę.l👍😃
Po obserwacji we Włoszech, jestem przekonana, że przeciętnie społeczeństwu polskiemu obecnie się lepiej powodzi niż im. I styl życia też się zmienia, nawet klimat😃
Wspomniałam w cz.1, to był rok 1972.
UsuńMasz rację, obserwowałam to w Grecji, żal mi było ciężko pracujących Greków, gdy my pławiliśmy się w hotelowym luksusie, a przybysze z biedniejszych krajów, to jeszcze inna kasta pracowników!
Nie mialam rodziny ani w Australi, ani w Ameryce, ani we Francji. Wojna zdziesiatkowala.
OdpowiedzUsuńPewex. Roznie z nim bywalo.
1. "Palmale" - papierosy. To moje pierwsze wejscie do Pewexu. Bylismy nastolatkami, ja bardziej, brat coraz mniej. To on wyslal mnie po mala paczke papierosow. Mialam powiedziec przy ladzie, ze mnie tata wyslal. Tata nigdy w zyciu nie palil. Kupilam. Chlopaki czekali za rogiem.
2. Tym razem tata obiecal dryblasowi-bratu jeansy, ktore byly tylko w peweksie. Mnie kupili teksasy :). W domu, brat w nowkach peweksowskich wszedl do wanny a ja z pilnikiem i papierem sciernym docieralam spodnie wg mody.
Jak sie ojciec wkurzyl to nawet nie chce pisac. Nowe spodnie podziurawione, dolary wyrzucone w bloto!
3. I ja doroslam w liceum do spodni z Pewexu. W pasie mi odstawaly bo nie bylo wszystkich rozmiarow i byly chyba meskie. Na ich widok, kolezanka zakrzyknela: Ja tez chce takie, mam pare dolarow. Nie chcialysmy wymieniac dodatkowej waluty u miejscowych cinkciarzy. Pojechalysmy do Krakowa. Wymiana nielegalna nastapila w jakiejs kawiarni, na zapleczu przy ubikacjach pracowniczych. Kolezanka kupila dzwony, ktore mi sie nie podobaly... i jej sie szybko znudzily.
4. Studiujac w duzym miescie, jak to zwykle sie mowilo, mialam wiecej pieniedzy niz po skonczeniu tychze. Zaopatrzylam sie w Wranglery mierzac dokladnie, wybierajac kolor i fakture. Wedlug dobrych rad wzielam troche dluzsze. To bylo wczesna wiosna. Pierwszy raz idac chodnikiem zauwazylam, ze spodnie wchlaniaja wode moknac do kolan a ja mialam caly dzien zajec w roznych punktach miasta. Przetarly sie bardzo szybko. Same: w kroku, na kolanach, wszedzie. A byly z Pewexu!
5. Juz doroslejsza kupilam sobie , tylko takie byly w Pewexie, parasolke skladana dwukrotnie. Taka co sie swobodnie miescila w torebce. Oszczedzalam, nie moczylam, nie skladalam mokrej, zeby mi dlugo sluzyla. I dobra kolezanka pozyczyla ja i zostawila w jakiejs poczekalni.... Tlumaczyla sie, ze nie wiedziala, ze to za dolary. Stracilam parasolke i kolezanke.
Pamiętam, jak mój kuzyn wycierał dżinsy cegłą. Ja spodni za dolary nie kupiłam, wolałam włóczkę i tkaniny , bo umiałam zrobić sweter i uszyć bluzkę, miałam oryginalne, inne niż koleżanki, czasami jeździłam do Warszawy i przywoziłam coś z Hofflandu. To były czasy!
UsuńWujek musiał mieć niezły mętlik w głowie - wyjechał z Australii, wylądował w Polsce, a tu się okazało, że lodówka jest dobrem luksusowym, telefon marzeniem ściętej głowy, zaś pomarańczowy sok niemal napojem bogów olimpijskich. Urzekło mnie jednak to, że w tym całym peerelowskim niedostatku rodzinnego ciepła było pod dostatkiem, choć akurat ono, w przeciwieństwie do piwa, chłodzenia nie wymagało. A recytacja spod stołu? Kapitalna! Nie każdy może się pochwalić, że jego kariera artystyczna zaczęła się od występu w głębokiej konspiracji. 😁
OdpowiedzUsuńNa tym występie sie skończyła, chociaż nie, w chórze śpiewałam...
UsuńAle historia! Faktycznie jak z "Samych swoich". Dziś nie do pomyślenia tak bardzo wszystko się zmieniło od czasów PRLu. Niektóre pamiątki bywają jednak bezcenne.
OdpowiedzUsuńSerdecznie pozdrawiam 🤗
To prawda, niektóre artefakty spotykam w muzeach tylko!
UsuńJak nie przepadam za muzeami, tak akurat lubię te klimaty PRL. Wtedy staram się sobie przypomnieć, co znam/widziałem z dzieciństwa.
OdpowiedzUsuńPewex pamiętam, ale tam było zbyt drogo aby coś kupować....
Ja czasami wchodziłam popatrzeć i zapach poczuć, inny niż w naszych sklepach.
UsuńJa pamiętam jeszcze Pewexy z początku lat 90, ale w tamtym czasie już nie odczuwało się tak tego kontrastu. Później pojawiło się jednak coś innego - ogromne nierówności społeczne. Jednym dzieciakom rodzice mogli kupić ówczesne drogie zabawki czy sprzęty, a inne dzieciaki mogły oglądać je tylko na wystawach sklepów i marzyć. Okropne czasy, swoją drogą.
OdpowiedzUsuńNierówności pojawiły się , gdy kościół zaczął rozdawać paczki z zachodu:-( nie było równych , byli uprzywilejowani i rodziny księży.
UsuńCiekawe to były wizyty. A ile wspomnień. Dobrze, że je przywołałaś, bo niby pamiętamy tamten czas, ale jak się to opisze, tak jak Ty to zrobiłaś, to robi się ciepło na sercu. Można mówić to czy tamto, ale chętnie wracamy do czasów dzieciństwa i młodości.
OdpowiedzUsuńA propos, moja przyjaciółka też miała krewnego z Australii, który ich odwiedzał. Dziwił się jak dzieci spędzają wolny czas i bardzo chwalił, że w ruchu, z innymi dzieciakami na zabawach, penetrując osiedlowe skwery, bo u nich dzieciaki i młodzież spędzały już wtedy czas w galeriach handlowych.
Pozdrawiam serdecznie i jestem ciekawa jaką to podróż odbywasz.
Opiszę oczywiście, może kogoś zachęcę?
UsuńWiem, że Polskę i Stany Zjednoczone lub w tym przypadku Australię dzieliły kiedyś lata świetlne ale to, że już wtedy można było zamawiać zakupy spożywcze do domu jest dla mnie i zaskakujące, i niesamowite.
OdpowiedzUsuńJestem młodsza od Ciebie ale i tak pamiętam pod jakim wrażeniem byłam kiedy do mojej koleżanki przyleciała kuzynka z Ameryki, która miała mnóstwo fascynujących dla nas wtedy rzeczy, takich jak dezodorant w sztyfcie, suchy szampon albo błyszczyki o smaku Fanty i Coca Coli. W ogóle ona nam się wtedy wydawała taka kolorowa i nowoczesna, przywiozła ze sobą zwykłe dla niej rzeczy a dla nas to była niemal egzotyka. Tak jak dla nas fakt, że przyleciała samolotem bo u nas się w tamtych czasach nie latało, co najwyżej krzyczało do pilota, że dziura w samolocie 😃
Gdy byłam na studiach, koleżanka pojechała do Francji z chórem akademickim. Robiła zdjęcia w sklepach spożywczych, a przywiozła sobie tęczowe kalosze!
UsuńCiekawie się czytało 😍
OdpowiedzUsuńMyśmy mieli wujka w RFN-ie, wywiezionego w czasie wojny na roboty. Przyjechał zobaczyć się z matką i rodzeństwem dopiero po wielu latach, chyba w 70-tych. Ja byłam smarkulą, więc niewiele pamiętam, bardziej kojarzę z zachowanych zdjęć, że zabrał wówczas matkę i siostrę na wczasy nad morze. Samochodem, którego nikt z nas też nie miał 😁
Tak dokładnie było, dla wujka wynajmowaliśmy auto w firmie przewozowej, tzw. garbusa, wujek płacił oczywiście...to było jak filmie, wynająć auto, by pojechać do innego miasta na zakupy w PEWEX-ie.
UsuńFajny wujek, ciekawe i czasem zabawne wspomnienia, Takie to były czasy.
OdpowiedzUsuńTeż pewnie weszłabym pod stół :)
Strasznie byłam wstydliwa...
UsuńBardzo ciekawe wspomnienia. A wujek fajny.
OdpowiedzUsuńFajny, dla mnie trochę egzotyczny, bo z wyglądu przypominał Włocha:-)
Usuńech, nie miałam wujków za granicami. szkoda.
OdpowiedzUsuńale pewexowe dary pamiętam doskonale.
To był inny świat, Pewex i Baltona...
UsuńNie miałam rodziny za granicą, ale rodzice mieli znajomych, którzy czasem coś przysłali:-) Doskonale pamiętam z tamtych czasów wyprawy z tatą na krakowski Stary Kleparz... Tam można było kupić wszystko - kawę, zagraniczne czekolady i chemię, kosmetyki, ciuchy na każdą porę roku, buty, gumy Donald, Kinder Biovital... Pewnie to wszystko z paczek było.
OdpowiedzUsuńA tak, masz rację, były także tzw.komisy, gdzie można było kupić wszystko za złotówki, tyle że o wiele drożej!
UsuńNie miałam niestety rodziny mieszkającej na stałe za granicą (nie licząc zagranicznych wyjazdów taty do pracy). To ja jestem rodziną za granicą ;)
OdpowiedzUsuńCzasy się zmieniły, ale pewne rzeczy pozostały takie same – zawsze miło dostać okcydentalną paczkę!
A czy pamiętasz może, jak wujkowi smakowały te Wasze organiczne, swojskie produkty? Komentował polską żywność?
Sweter przy temperaturze poniżej 25 stopni Celsjusza jest dla mnie większą abstrakcją niż sztuka Miro i Picasso!
Chyba mu smakowały, a przede wszystkim polska gościnność spowodowała, że przytył, poleciał do ciotki dużo cięższy:-)
UsuńHahaha, miejmy nadzieję, że nie musiał płacić za "nadbagaż" ;)
UsuńTego nie wiem:-)
UsuńMoja babcia pracowała w drogerii, to nam otwierało drogę do wszystkich dóbr, i cudeniek, mojej kuzynki mąż pracował dla przewoźników i pływał na promach do Szwecji, więc u nas zawsze wszystko było, więc miałam niezłe ubrania i najróżniejsze rarytaski. Dzisiaj mnie to bawi, ale też mam świadomość, że niektóre osoby były przy mnie z chciwości.
OdpowiedzUsuńSąsiadka mojej cioci była siostrą księdza i gdy sąsiadka dostawała dary z kościoła, trudno było moim kuzynom wytłumaczyć, dlaczego nie wszyscy dostają czekoladę i ładne ubrania...
Usuńsprawiedliwość, cóż za piękne słowo :*
UsuńTransparentność lub czyste ręce także :-)
UsuńTrafił na paskudny czas PRL-u i pewnie się cieszył, że mieszka w Australii.
OdpowiedzUsuńKto wie, na pewno o powrocie nie wspominał...
UsuńOjej, jaka niesamowita historia! Ja wprawdzie nie miałam wujka z Australii, ale za to ciocię z Niemiec :D Smak słodkiego kakao pamiętam do dziś!
OdpowiedzUsuńJa pamiętam całe orzechy w czekoladzie!
UsuńCiekawe wspomnienie.
OdpowiedzUsuńSerdeczności ♥️
Jak tak pogrzebać w pamięci...
UsuńBuziaki:-)