niedziela, 22 listopada 2026

Podziemne miasto...

 Zwiedzaliśmy kiedyś podobny projekt wojskowy, podziemne miasto Osówka. Tamten wykuty w skale, okupiony śmiercią tysięcy więźniów obozów pracy. Tym razem - podziemne miasto wydarte Ziemi na głębokości 30 -50 m , olbrzymi kompleks umocnień ciągnący się przez ponad 30 km korytarzy, zbudowany w ciągu zaledwie 4 lat (lata 30-te XX wieku), z użyciem tysięcy ton betonu i stali. Wyobrażacie sobie? patrzycie na pola, lasy, wsie, a tam pod ziemią ponad 30 km korytarzy!

Międzyrzecki Rejon Umocnień - Pniewo ( Wielkopolska).

Nie zachwycam się jego przeznaczeniem jako takim. Zachwyca poziom technologiczny i rozmiar przedsięwzięcia oraz jego wykorzystanie współcześnie. Powstało bowiem nietypowe muzeum oraz rezerwat nietoperzy, atrakcja dla miłośników ekstremalnych doznań, wreszcie dowód na to, ile złego potrafi dokonać człowiek przeciw drugiemu człowiekowi...


Na powierzchni - kasy biletowe, toalety i gabloty poglądowe. Przewodnik radzi skorzystać z toalet, bo trasa długa - 2,5 godziny, a pod ziemią takowych brak. W sezonie letnim można skorzystać z trasy ośmiogodzinnej, bo i kolejka podziemna wówczas jeździ i więcej korytarzy jest czynnych.
Dla nas 2,5 godziny, to i tak wiele...


Były i scenki rodzajowe z życia żołnierzy niemieckich.


Na powierzchni nawet aura stwarzała klimat - wyobraźcie sobie mgliste pola, a wokół zasieki z drutu kolczastego i betonowe zapory przeciwczołgowe. Nie wiedziałam także, że nawet gęste zarośla z rokitnika mogą stanowić zaporę dla piechoty. Rokitnik ma bowiem długie i mocne kolce, ale z kolei jego owoce są znakomitym źródłem wit.C


Dostać się do podziemi nie jest łatwo, umocnienia tak zaprojektowano, że nawet będąc w środku trudno znaleźć zakamuflowane wyjście.



Dla potrzeb zwiedzania z przewodnikiem, zabezpieczono liczne zapadnie i pułapki, które przygotowano dla przypadkowych intruzów. Pamiętać też trzeba, że pod ziemią nie ma łączności telefonicznej, jedynie przewodnik dysponuje specjalnym urządzeniem, wielokrotnie wzmocnionym, bo kiedyś zwykłe krótkofalówki zawodziły.




Bezpośrednio po wejściu do umocnień zwiedza się pomieszczenia załogi - stanowiska bojowe, łącznościowe, obserwacyjne - niezły labirynt sal i korytarzy, odpowiednio napowietrzanych, o stałej temperaturze powietrza.
Cała zabawa zaczyna się, gdy docieramy do betonowych schodów. Schodzimy na głębokość 30 m, ale niektóre pomieszczenia mają nad stropami 50 m ziemi i betonu.
Lepiej nie patrzeć w dół z najwyższego piętra betonowej drabiny.


Nie wszystkie korytarze są oświetlone, czasami idziemy w kompletnej ciemności, na szczęście niektórzy mają latarki.


Podziemne miasto, bo rejon umocnień posiada nie tylko korytarze i tory kolejowe, ale także magazyny,  warsztaty, koszary i kuchnię, restauracje dla oficerów oraz szpital polowy.
Jak zbudowano to wszystko na takiej głębokości bez użycia maszyn?
Nawet obecnie, byłby niesamowity wyczyn!




W podziemnych korytarzach zamieszkały 4 gatunki nietoperzy, niektóre spotykamy pojedynczo na trasie naszego zwiedzania, ale większe grupy tych ssaków zamieszkują obszar objęty ochroną i tam zwiedzanie w okresie zimowym jest niemozliwe.



Nietoperze zimują od listopada do marca, w tym czasie nie pożywiają się, ale raz w tygodniu muszą napić się wody, a ta zbiera się miejscowo w postaci kałuż lub ścieka po ścianach betonowych umocnień.



Zwierzęta te są bardzo wrażliwe na każdą zmianę w ich otoczeniu, nie można więc się do nich zbliżać, bo wyczuwają ciepło oddechów i latarek, a zwierzęta trzy razy wybudzone z zimowego snu, nie przeżyją do wiosny.

By wydostać się na powierzchnię, musieliśmy wdrapać się po tych samych schodach na górę, a po wyjściu, dojść polami do siedziby muzeum.
Podobno latem przeżycie jest bardziej ekstremalne, z powodu różnicy temperatur pomiędzy podziemnym labiryntem , a upałem na powierzchni. 

Lubicie takie atrakcje turystyczne?


czwartek, 19 listopada 2026

Zapiski codzienności cz.48

 Skorzystałam z cieplejszego dnia i umyłam okna oraz wszystkie doniczkowe roślinki,  teraz przyjdzie kolej na kartki świąteczne i pierniki. Jedno i drugie jest zarówno pracochłonne, jak i przyjemne!


Na zewnątrz nadal jesień, na osiedlowych łąkach zbierają się wrony i kawki, by późnym popołudniem wracać do parku na nocleg. Gdy nagle zrywają się do lotu, to przypomina się film "Ptaki" Hitchcocka.


Mój mąż kupił sobie nowe auto, składał je dwa poranki, bo wieczorem wzrok już nie ten co dawniej.
Podoba  mi się ten Ford retro, a zwłaszcza koła!


Ten fikuśny tort z dinozaurem to na cześć wnuka, skończył właśnie 5 lat.
Ciasto w środku malinowe, a zielony krem barwił usta i języki:-)


Niesamowita niespodzianka blogowo- książkowa! 
Tatiana wysłała do mnie wielką paczkę książek, bo sama bierze udział w wymianach.
W stosiku nawet mąż znalazł coś dla siebie.
Dziękujemy, także za bonus w postaci zakładek i herbatki:-)


Zajrzałam do moich ulubionych łamigłówek, taki traf, że już w trzecim rzędzie sukces!
A czasami bywa i porażka...




Kończę jak zwykle kartami z art żurnala. 

Do poczytania o nietoperzach , ale nie tylko o nich!

poniedziałek, 16 listopada 2026

Kilka dni nad jeziorem

 Co robi bogaty polski emeryt w listopadzie? Sprawdza prognozę pogody i wybiera hotel z basenem, opcja jesiennego pobytu z bonifikatą. Pakujemy walizy i w drogę. Rezerwacja? niekoniecznie! telefon w piątek, kwatera od soboty! Nie ma problemu! Wybór padł na Olandię, czyli ośrodek wypoczynkowy nad Jeziorem Kuchennym w miejscu dawnego zespołu dworsko-folwarcznego. Latem to musi być podwójna atrakcja, ale i ludzi pewnie więcej!


Dziś krótki przewodnik po miejscach naszego pobytu, a niektóre wymagają szerszego omówienia, ale nie w jednym wpisie. A to wszystko Wielkopolska, więc ok.3 godzin jazdy od domu.
Olandia - to Dwór, Spichlerz, Kamiennik, Stodoła imprezowo-konferencyjna i Wodnik z basenem!
Jest także skansen miniatur olenderskich, mini zoo oraz 3 wiatraki dla miłośników architektury drewnianej.


Cały kompleks usytuowany w miejscowości Prusim, gdzie kilka ciekawostek się znajdzie oraz plaża ogólnodostępna, bo inna należy tylko do gości hotelowych.
Co z ciekawostek? Altana z figurą św.Krzyszofa; ławeczki z imionami : Łucka, Julka, Irenka; figura żołnierza z armatą; sporo starych zabudowań z kamienia i cegieł, ślady cmentarza ewangelickiego.


Z Prusimia, ciekawą ścieżką dotrzeć można do miejscowości Kamionna - ok.4 km w jedną stronę.
Wokół pola, łąki, las, oczka wodne - wszak jesteśmy w sercu Sierakowskiego Parku Krajobrazowego. 
Miejscowość maleńka, ale z charakterem, zabytkowy kościół, to nie jedyna atrakcja.
Mają tu krętą uliczkę między domami, o nazwie Ulica ku Zielonej Dolinie, czyż nie piękna nazwa?


A Zielona Dolina, to urokliwe miejsce na zdjęciu poniżej, jest gdzie spacerować i spędzać letnie wieczory.
W Kamionnej trafiłam na filię biblioteczną z przemiłą panią bibliotekarką, która pozwoliła skorzystać z toalety. Prozaiczna potrzeba, ale jakże ważna, zwłaszcza jesienią i zimą.
Pozdrawiam panią z najmniejszej biblioteki w gminie!


Na trasie naszych wędrówek trafiliśmy do miejscowości Pszczew, która słynie z drewnianego domu szewca. Obok domu oczywiście figura rzemieślnika i piękna pompa/fontanna...


Wadą tak małych miejscowości jest brak lokali gastronomicznych dla zbłąkanych wędrowców, nie licząc pizzerii czy kebabowni, ale w pierwszej brak stolika, w drugiej średnio apetycznie, ale trudno.


Jednym z celów naszego podróżowania był Międzyrzecki Rejon Umocnień z czasów II wojny, ale jego budowę zaczęto w latach 30-ych XX wieku. Warto odwiedzić, zwłaszcza w okresie wiosenno-letnim, bo trasy są dłuższe, ekstremalna ponad 8 godzin. Jest tam także azyl Nietoperek, zamknięty od listopada do marca, by nie przeszkadzać nietoperzom.
Nasza trasa trwała 2,5 godziny, ale o tym później.


Będąc w tym rejonie nie można nie odwiedzić Sierakowa, a w nim Zamku Opalińskich, klimatycznej kawiarni Napoleon oraz dawnego kościoła ewangelickiego, po którym oprowadzał nas przemiły pan Sebastian, człowiek ogromnej wiedzy i pasji.



Na każdej wycieczce spotykamy przykłady sztuki dawnej i współczesnej, poniżej akurat wystawa prac lokalnych twórców na zamku Opalińskich.


Kulinaria to także ważny element podróżowania, a próbowaliśmy lokalnych przysmaków: pierogów z szarpaną gęsiną, ciasta i rogali marcińskich, chleba i bułek wedle tradycyjnych receptur, makaronu na styl włoski w małym bistro, a danie na miarę najlepszych restauracji za niewielką kwotę.


Powiem Wam, że pobyt krótki, ale pełen wrażeń, spotkań, wędrówek,  na koniec dnia potyczki basenowe i czytanie książek. 
Pokój ze śniadaniem i basenem, to najlepsza opcja!