Maluchy wróciły...

 

Najmłodsi uczniowie wrócili do szkoły i bywa zabawnie.

Cieszą się , bo uściskały się koleżanki, pani wymyśla ciągle nowe atrakcje, na przerwach można ulepić bałwana lub pozjeżdżać na jabłuszkach z górki.

Gdyby tylko niektórzy rodzice nie mieli o te śnieżne zabawy pretensji do szkoły...

Dzieciaki w szkole, to i w bibliotece. 

Niektóre cieszą się z odwiedzin u mnie, bo to i odmiana i długa przerwa był, zbyt długa.

Najbardziej cieszą się pierwszaki, bo od pasowania na czytelnika w październiku miały długi przestój, więc teraz chcą nadrobić czas, wszystko im się podoba, ale najbardziej książki o zwierzętach.

Dzieci z drugiej i trzeciej klasy przybiegają same po kilka osób, bo reżim sanitarny, po uczniów z klas pierwszych chodzę do sal i w bibliotece pomagam wybrać lub sięgnąć  książkę.

Niektóre zachłannie chciałyby wypożyczyć wszystko, co wpadnie w ręce, a czasami sobie pogadamy.

Ola opowiada, że gdy z mamą czytały "Amelię Bedelię" autorstwa  P. Parish, to mama popłakała się ze śmiechu.

Ja też, świetna książka dla dużych i małych. To najlepsza recenzja, bo kolejna dziewczynka też chce wypożyczyć, ale daję inny egzemplarz, bo oddana książka musi poleżeć w kwarantannie.

Gdy idziemy na trzecie piętro do biblioteki Filip pyta dlaczego tak wysoko?

- żebyście mieli spacer i rozruszali się trochę.

- a co jest nad biblioteką?

- tylko dach, o ile wiem...

- o, to można wrzucać nowe  książki przez dach od razu!

- a wiesz, nie wpadłabym na to

Lenka zdradza, że ich pani była nieobecna i mieli zastępstwo.

- a z jaką panią mieliście lekcje?

- z taką miłą chińczyczką

- raczej z Chinką, ale czy na pewno?

- bo takie miała skośne oczy!

Hania prosi o książkę o kotach.

- masz w domu kotka?

- mam szarego, jak na tym zdjęciu i muszę go nauczyć dobrych manier

- to dam ci poradnik "Kociak przybywa do domu"...

- to jeszcze poproszę o chomikach, bo mój kuzyn ma chomika

Karolinka oddaje nieco wilgotną książkę, pytam skąd ta woda w plecaku?

- no nie wiem właśnie, bo nic mi się nie rozlało, a zeszyty i elementarz były mokre

- pewnie pies ci nasikał - żartuje kolega

- nieprawda, śnieg padał a potem się roztopił...

- jak ci śnieg do plecaka napadał?

- nie kłóćcie się, to tylko woda, wysuszymy jakoś

- a nie będzie pani zła?

- jeśli się do mnie uśmiechniesz, to nie będę zła... ale uważaj na książki, dobrze?

Odprowadzając dzieci do klasy strofuję, by nie czytały na schodach, bo spadną i nieszczęście gotowe.

Kątem oka widzę, że Kuba założył buty odwrotnie czyli prawy na lewą nogę i tak dziwnie utyka, Tamara ma piękną szyfonową spódniczkę , a wszyscy przyciskają książki do brzucha jak największy skarb.

Lepszy nastrój...

 

Trudno dziś o dobry nastrój. Czasami wstajemy już lewą nogą lub jakieś muchy nam się zalęgną w nosie i nic nie poradzisz! Pół biedy, gdy taki kiepski nastrój zdarza się sporadycznie, ale jeśli jest to stan ciągły?

Czasami witaminy pomagają, czasami wiara w boga, lepszą przyszłość, w moc natury, niektórym całkiem konkretne rzeczy potrafią humor poprawić.

Każdy szuka sposobów, nie każdy znajduje lub sposoby te krótko działają...

 

 

Z hasłem  ZOSTAŃ W DOMU  to szczególnie trudne. Okazuje się bowiem z wielu sondaży i rozmów na żywo, że to właśnie kontaktów z ludźmi brakuje nam najbardziej.

Oczywiście nie wszystkim w równym stopniu.

Zajrzałam do ankiet przeprowadzonych w szkole średniej na temat nauczania zdalnego i okazuje się, że tych bezpośrednich kontaktów brakuje zarówno uczniom, jak i nauczycielom. Powody też bywają różne.

Wielu młodych ludzi nie potrafi zmotywować się do regularnej pracy samodzielnie, wielu potrzebuje rozmowy, porady, kontaktu w realu po prostu.

Nie dziwi więc powrót na pół legalne dyskoteki czy siłownie. Zagrożenie epidemiczne jest, ale w obliczu tylu absurdalnych przepisów i zadziwiających obserwacji ludziom po prostu puszcza wszystko.

 

A gdy do tego dochodzi beznadziejna sytuacja i brak widoku na lepsze czasy, to katastrofa gotowa.

Bo ile można czekać na poprawę, gdy życie nam ucieka?

A niektórzy niecierpliwi są , inni łatwo popadają w marazm i dekadencję, jeszcze inni buntują się dla zasady, taka ich uroda...

 

Pamiętam angielski film obyczajowy, tytuł uleciał, bo to dawno było. Bohater filmu, pan w wieku niemal emerytalnym stracił pracę, dostał zasiłek, ale zachorował i trafił do szpitala. Leczenie długie i drogie okazało się. Gdy wrócił do swojego małego mieszkania , do samotnego i ponurego życia, nie potrafił wykrzesać w sobie radości z uzdrowienia.

Bo co to za życie, skoro żyć nie ma za co , a spłaty rachunku za leczenie szpitalne nie obejmowało jego ubezpieczenie .

To takie skojarzenie z apelami do przedsiębiorców, by się nie otwierali, bo nie przeżyją oni sami lub ich klienci.

Wracając do poprawy nastroju, moja znajoma mawiała, że trzeba dbać o szczegóły. Zapalała więc do kolacji świece na stole, nieważne, że kanapki z pasztetową, ale jaki nastrój!

Siedząc w domu na lockdownie wiele osób wyremontowało mieszkania lub tylko zmieniło meble, to także może skutecznie poprawić nastrój, o ile są fundusze.

Wiele z kobiet wróciło do robótek ręcznych, kiedyś zarzuconych, inne spełniają się kulinarnie, więc i rodzina zachwycona.

Niektóre sposoby poprawy humoru pomagają na krótko, inne wymagają osób trzecich lub instytucji .

Tymczasem mówi się nam - po co wam siłownie, kupcie sobie hantelki, po co wam teatry, obejrzycie sobie kanał na youtube.

No proste, po co basen, skoro mam wannę, po co tort, skoro mogę zjeść chleb z dżemem?

Zawsze ktoś wie lepiej, jakie mamy niezbędne potrzeby!

A może macie swoje, działające zawsze sposoby na poprawę nastroju, bo pandemia tak szybko nie minie...

(grafika - eduzabawy.com)

Wybierzcie sobie, proszę to, co dzisiaj Wam potrzebne, taki pomysł powyżej ... wydrukowane i zawieszone w widocznym miejscu sprawdza się, naprawdę!

Wymarzony dom...

 

Czasami niektórym z nas udaje się ziścić marzenie o własnym domu.

Bywa także i tak, że ktoś mieszkający całe życie w wolnostojącym domu zamienia się na mieszkanie w bloku, bo to i pracy mniej i z sąsiadami można zacieśnić stosunki towarzyskie.

Zasłyszana ostatnio historia przypomniała mi jeszcze dwie inne, a każda z innym zakończeniem, jedynie wspólnym motywem jest dom właśnie.

Koleżanka zdradziła mi, że nasza wspólna znajoma kupiła dom w szeregu , gdyż zawsze o tym marzyła, choć miała piękne mieszkanie w bloku na ogrodzonym osiedlu, garaż w podziemiu i te sprawy...spokojna okolica w pobliżu parku. Ale dom to dom.

Wiosną i latem dopieszczała swój nowy domek, zajmowała się ogródkiem, co w czasie  ZOSTAŃ W DOMU, było całkiem przyjemne. osiedle domków rozrastało się, przybywało nowych sąsiadów i tu zaczęły się schody, bo znajoma trafiła na młodych właścicieli sąsiedniego domu, płot w płot, a owi lokatorzy to towarzystwo bardzo imprezowe, zwłaszcza nocami.

Znajoma sen ma czujny, więc nie wysypia się należycie i teraz zastanawia się czy zacząć wojnę z sąsiadami czy poszukać nowego domu...

Inny wymarzony dom nie doczekał się zamieszkania przez pewne młode małżeństwo, które w trakcie budowy nowego lokum zaczęło trzeszczeć w podstawach. W końcu para rozstała się, ale bez przyjaźni.

Kobieta wyjechała za granicę, nie zostawiając adresu, a mężczyzna poznał nową partnerkę.

Nowemu związkowi brakowało jedynie wspólnego zamieszkania, ale funduszy na mieszkanie brak, dom daleki od wykończenia, a sprzedać go nie można, bo współwłaścicielka przebywa nie wiadomo gdzie i  nie upoważniła nikogo do czynności prawnych związanych z domem.

Stoi więc nieukończona budowla , kiedyś cel  życia, gdzieś pośrodku pola i niszczeje, aż żal serce ściska.

Ostatnia historia związana jest z obejrzanym kiedyś filmem. Niestety nie pamiętam tytułu, ale rolę główną zagrała w nim Anna Seniuk.

Bohaterką filmu była kobieta w średnim wieku, która wyjechała do Ameryki, by zarobić na wymarzony dom. W Polsce zostawiła dorosłego syna, któremu wysyłała zarobione pieniądze, a młody mężczyzna miał dopilnować budowy domu i wysyłać matce zdjęcia, dokumentujące postęp prac na budowie.

Kobieta harowała, żyła skromnie, sił dodawało jej marzenie o pięknym domu, który powstawał w kraju, bo tak wynikało ze zdjęć, które syn regularnie wysyłał matce.

Mijały lata, kobieta wreszcie wróciła do Polski, ale chciała synowi zrobić niespodziankę.

Taksówka zawiozła ją pod wskazany adres, a tam gołe pole, ani śladu wymarzonego domu, syn mieszkający obok w jakiejś ruderze, wyniszczony alkoholem.

Pamiętam  tylko przejmujący krzyk kobiety w ostatniej scenie tego filmu, gdy okazało się, że w gruzach legły wszystkie jej wysiłki i marzenia, że została oszukana i wykorzystana przez własnego syna... posiada tylko to, co zmieściła w walizce i nie ma dokąd pójść.

Mam znajomych w podobnym wieku, posiadaczy sporego domu na wsi. Dzieci wyfrunęły z gniazda, dom jest za duży dla nich dwojga, planują przenieść się do bloku w dużym mieście.

Młodsi już nie będą, pracy przy domu sporo, do lekarza i na większe zakupy daleko. Wielu ich znajomych dziwi taka decyzja, ale oni chcą być bliżej dzieci i atrakcji, które daje duże miasto.