poniedziałek, 16 listopada 2026

Kilka dni nad jeziorem

 Co robi bogaty polski emeryt w listopadzie? Sprawdza prognozę pogody i wybiera hotel z basenem, opcja jesiennego pobytu z bonifikatą. Pakujemy walizy i w drogę. Rezerwacja? niekoniecznie! telefon w piątek, kwatera od soboty! Nie ma problemu! Wybór padł na Olandię, czyli ośrodek wypoczynkowy nad Jeziorem Kuchennym w miejscu dawnego zespołu dworsko-folwarcznego. Latem to musi być podwójna atrakcja, ale i ludzi pewnie więcej!


Dziś krótki przewodnik po miejscach naszego pobytu, a niektóre wymagają szerszego omówienia, ale nie w jednym wpisie. A to wszystko Wielkopolska, więc ok.3 godzin jazdy od domu.
Olandia - to Dwór, Spichlerz, Kamiennik, Stodoła imprezowo-konferencyjna i Wodnik z basenem!
Jest także skansen miniatur olenderskich, mini zoo oraz 3 wiatraki dla miłośników architektury drewnianej.


Cały kompleks usytuowany w miejscowości Prusim, gdzie kilka ciekawostek się znajdzie oraz plaża ogólnodostępna, bo inna należy tylko do gości hotelowych.
Co z ciekawostek? Altana z figurą św.Krzyszofa; ławeczki z imionami : Łucka, Julka, Irenka; figura żołnierza z armatą; sporo starych zabudowań z kamienia i cegieł, ślady cmentarza ewangelickiego.


Z Prusimia, ciekawą ścieżką dotrzeć można do miejscowości Kamionna - ok.4 km w jedną stronę.
Wokół pola, łąki, las, oczka wodne - wszak jesteśmy w sercu Sierakowskiego Parku Krajobrazowego. 
Miejscowość maleńka, ale z charakterem, zabytkowy kościół, to nie jedyna atrakcja.
Mają tu krętą uliczkę między domami, o nazwie Ulica ku Zielonej Dolinie, czyż nie piękna nazwa?


A Zielona Dolina, to urokliwe miejsce na zdjęciu poniżej, jest gdzie spacerować i spędzać letnie wieczory.
W Kamionnej trafiłam na filię biblioteczną z przemiłą panią bibliotekarką, która pozwoliła skorzystać z toalety. Prozaiczna potrzeba, ale jakże ważna, zwłaszcza jesienią i zimą.
Pozdrawiam panią z najmniejszej biblioteki w gminie!


Na trasie naszych wędrówek trafiliśmy do miejscowości Pszczew, która słynie z drewnianego domu szewca. Obok domu oczywiście figura rzemieślnika i piękna pompa/fontanna...


Wadą tak małych miejscowości jest brak lokali gastronomicznych dla zbłąkanych wędrowców, nie licząc pizzerii czy kebabowni, ale w pierwszej brak stolika, w drugiej średnio apetycznie, ale trudno.


Jednym z celów naszego podróżowania był Międzyrzecki Rejon Umocnień z czasów II wojny, ale jego budowę zaczęto w latach 30-ych XX wieku. Warto odwiedzić, zwłaszcza w okresie wiosenno-letnim, bo trasy są dłuższe, ekstremalna ponad 8 godzin. Jest tam także azyl Nietoperek, zamknięty od listopada do marca, by nie przeszkadzać nietoperzom.
Nasza trasa trwała 2,5 godziny, ale o tym później.


Będąc w tym rejonie nie można nie odwiedzić Sierakowa, a w nim Zamku Opalińskich, klimatycznej kawiarni Napoleon oraz dawnego kościoła ewangelickiego, po którym oprowadzał nas przemiły pan Sebastian, człowiek ogromnej wiedzy i pasji.



Na każdej wycieczce spotykamy przykłady sztuki dawnej i współczesnej, poniżej akurat wystawa prac lokalnych twórców na zamku Opalińskich.


Kulinaria to także ważny element podróżowania, a próbowaliśmy lokalnych przysmaków: pierogów z szarpaną gęsiną, ciasta i rogali marcińskich, chleba i bułek wedle tradycyjnych receptur, makaronu na styl włoski w małym bistro, a danie na miarę najlepszych restauracji za niewielką kwotę.


Powiem Wam, że pobyt krótki, ale pełen wrażeń, spotkań, wędrówek,  na koniec dnia potyczki basenowe i czytanie książek. 
Pokój ze śniadaniem i basenem, to najlepsza opcja!

piątek, 13 listopada 2026

Baza nie tylko dla nurków

 Zanim zabiorę Was do krainy jezior i świętego spokoju, krótka relacja z wypadu w strony najbliższe. Wiele razy przejeżdżaliśmy obok, wiedząc o miejscowej atrakcji, wreszcie nadszedł czas, by zboczyć z głównej drogi i zobaczyć na własne oczy.

A warto, bo przyroda w tym miejscu zachwyca. Kamieniołom, czyli wyrobisko wapienne niedaleko Barcina na Pałukach. Nazywane polską Chorwacją, bo wody tu turkusowe, skały białe, brzegi strome niczym klify. Obfitość ryb: szczupaki, sandacze, liny, karpie, występują też raki.



Głębokość zbiornika ponad 26 m, niesamowita przejrzystość wody, na dnie zatopione różne atrakcje dla nurków ( auta, łodzie, podobno tramwaj). Obowiązuje zakaz kąpieli, ale jeśli znajdziecie łagodne zejście do wody, to nogi można zamoczyć.



Byliśmy tam jesienią, więc zero ludzi, baza nurkowa zamknięta, ale można obejść zbiornik wokół po urokliwych ścieżkach, a w kilku miejscach zejść do samej wody, co po deszczach może być trudne.


Kto by pomyślał, że to nie Chorwacja, a nasze Pałuki!



Cisza, aż w uszach dzwoni, ptaki śpiewają, słońce grzeje! 
Czy potrzeba więcej do szczęścia?

środa, 11 listopada 2026

AJ refleksyjnie

 Bez zbędnego wstępu, ku refleksji, a jak Was znam, na pewno każdy dopisze coś ciekawego  od siebie. Bo Wasze komentarze, to często oddzielna opowieść, którą czytam z zapartym tchem. Ile osób, tyle uwag , skojarzeń, inspiracji.

Zapraszam:-)









Kończę jesienny pobyt nad jeziorem, po powrocie opowiem, gdzie byłam i co robiłam:-)

niedziela, 8 listopada 2026

Wspomnienie cz.2

 

Wizyta wujka z Australii była nie tylko dla niego podróżą sentymentalną, moja mama chyba go nie pamiętała, bo urodzona w 1942 roku była zbyt mała, by pamiętać starszego brata. Znali się oczywiście ze zdjęć.

Wujek zastał w Polsce sporą rodzinę, bo miał 6 rodzeństwa, do tego ich rodziny, wujkowie i ciotki...odwiedzinom nie było końca, każdy wszak chciał poznać krewniaka zza oceanu.
Cała ta sytuacja uzmysłowiła nam tu w kraju, jaka przepaść dzieliła dwa kraje,  i w jak różnej sytuacji byli ich obywatele. Trochę jak w komedii "Sami swoi".

Nawet żeby przywieźć wujka z lotniska trzeba było wynająć samochód,  zorganizować nocleg ( wszyscy mieli małe mieszkania bez pokoju gościnnego), przygotować zaopatrzenie, a o to było niezwykle trudno, zwłaszcza w prowincjonalnym mieście. Nie mieliśmy wtedy lodówki, wujek więc takową kupił, bo jak miał pić ciepłe piwo czy sok , które kupował w Pewexie? dziwił się, że nie zamawiamy zakupów do domu, ale to były czasy, gdy na założenie telefony czekało się w kolejce, a mięso u rzeźnika kupowało się raz w tygodniu.

Ile razy kogoś odwiedzaliśmy, zawsze jechał z upominkami, także zakupionymi za dolary. Wtedy po raz pierwszy poznałam smak dobrej czekolady, soku pomarańczowego, owoców z puszki i tego wszystkiego, czego próżno było szukać w sklepach złotówkowych..

Pamiętam zapach w sklepach walutowych, uwielbiałam zapachy kosmetyków wujka (olejek różany do kąpieli, woda Old Spice). Z kolei on sam miał okazję popróbować naszych wiejskich jajek, mleka, serów, owoców prosto z drzewa, domowego wina i kompotów. Każda wyprawa do dalszej czy bliższej rodziny była jak święto. Pamiętam ten czas, jak nieustające świętowanie! 

O dziwo, im dłużej przebywał wśród nas, tym ciężej mówiło mu się w ojczystym języku, może dlatego, że przed wylotem pobierał naukę języka polskiego w szkole językowej w Australii, a u nas każdy mówił inaczej, niektórzy gwarą kujawską jeszcze.
Przyzwyczajony do upałów u siebie, w Polsce zakładał sweter lub prochowiec, gdy temperatura spadała poniżej 25 stopni.

Wracał do Australii z upominkami z Polski: czekoladki Wedla, lalki z Cepelii, albumy, widokówki - aby zabrać to wszystko do samolotu, zostawił większość  ubrań mojemu tacie. Były tak dobrej jakości, że tato nosił je latami...
Wujek ponagrywał także na taśmy magnetofonowe głosy swoich bliskich, nawet moją recytację jakiegoś wiersza  i piosenkę "Płynie Wisła, płynie"... byłam tak stremowana tym nagraniem, że weszłam pod stół, by nikt na mnie nie patrzył.

Gdy tak się wspomina niektóre realia z tamtych czasów, 
to mnie samej trudno uwierzyć w to wszystko...
Przeżywszy to, nie muszę odwiedzać muzeów PRLu.

czwartek, 5 listopada 2026

Zapiski codzienności cz.47

 Zanim wrócę do wspomnień, wypada odnotować, co tam obecnie się zadziało, bo tematy wkrótce się przeterminują. Najpierw książki, nie tylko dla mnie, także dla wnuka, bo zbieram już co nieco na prezenty urodzinowo-gwiazdkowe. Grudzień, to u nas masakra wydatków, wszyscy się uparli, by świętować w grudniu...a emerytura tylko jedna.


Ostatnio znajduję ciągle coś na ulicach, oprócz tego, co na zdjęciu poniżej, jeszcze znalazłam banknot o nominale 20zł, ciekawe, co znajdę jeszcze?


Ten rodzaj chryzantem zachwycił mnie w tym roku, nigdy takich nie widziałam, zdjęcie nie oddaje detali i kolorów. Coś pięknego!


Nowa ławeczka pamiątkowa w naszym parku. 
Ku czci lokalnej poetki Swietłany Owczarskiej(1966-2010), urodzonej w Kazachstanie,  mieszkającej w naszym mieście od 1975 roku.
Poetka i działaczka kulturalna, piękna kobieta...


Takie "straszne" bułeczki na Halloween dekorował mój wnuk. U nas tylko dwie grupy dzieciaków zawitały pod drzwi, a kupiłam nieco cukierków...


W jednym z ogródków taka dekoracja, raczej sympatyczna, niż straszna .
Znowu słyszałam w radiu, że zdarzyły się cukierki nafaszerowane żelastwem.
Co jest z tymi ludźmi? nie chcesz, nie bierz udziału, ale żeby narażać dzieci na okaleczenie?


Klimaty cmentarne. Na pierwszym zdjęciu mogiła romskiego chłopca, wielu przechodniów zatrzymywało się, bo widok niecodzienny. Obok grobu ławeczki i stoliczek, jak to w romskiej tradycji.


Kolejne zdjęcie - ktoś udekorował na 1 listopada grób mamy. Wzruszające bardzo. Stanęłam, by popatrzeć i zrobić zdjęcie. Obok stał mocno starszy pan i przemówił do mnie tymi słowy: no no, jaki to cyrk niektórzy robią na grobach.
- A mi się podoba, nie razi mnie to, to wyraz miłości. Jak musiała być kochana ta pani!
Starszy pan prychnął czy cmoknął i spojrzał na mnie wzrokiem Bazyliszka...


A to mój art żurnalowy komentarz, pasujący do wielu sytuacji...


Pogodnego listopadowego weekendu Wam życzę!


poniedziałek, 2 listopada 2026

Wspomnienie...

 Czy też tak macie, że jedno stare zdjęcie wyjęte z albumu lub szuflady, może wywołać lawinę wspomnień? A gdy już człowiek długo żyje, to na tym zdjęciu sami nieboszczycy...

Tak było u mnie i tym razem. Zdjęcie zrobione w 1972 roku, pamiętam doskonale, bo wówczas przyjechał do Polski brat mojej mamy. Mieszkał na stałe w Australii, nie widzieli się od czasu wojny.

Na wozie od lewej - wujek mojej mamy, babcia, ja, za babcią stoi mamy brat. Gdy przyjechał do Polski, odwiedzaliśmy wspólnie całą rodzinę, rozsianą tu i tam , głównie na wsi, bom z rodziny robotniczo-chłopskiej. Nie zdążył zobaczyć się z ojcem, bo dziadek zmarł na Wielkanoc, a wujek zjechał w czerwcu i był z nami całe wakacje.


Takim wozem jechaliśmy na stację kolejową ( mało kto miał wtedy auto), bo rodzina babci mieszkała pod lasem, pamiętam te piaszczyste drogi i zapach koni.
Pamiętam studnię, w której ciocia trzymała masło i maślankę, a w spiżarni wisiały kiełbasy, zioła, cebula i czosnek.
W tej wsi mieszkała babci siostra, a moja mama spędzała tam wakacje jako mała dziewczynka.

Po wielu latach moi rodzice dostali zaproszenie i pieniądze na lot do Australii.
Nic z tego nie wyszło, bo wujek zmarł na raka płuc , ciocia rozchorowała się, a moja mama nie przypuszczała nawet, że wkrótce podzieli los brata... 

Jedno zdjęcie, a tyle historii do opowiedzenia.
Jeśli zainteresowała was ta opowieść, to może i kontynuacja będzie?
Dajcie znać w komentarzu:-)


piątek, 30 października 2026

Na przełomie...

Lubię przełom lata i jesieni, bo dni ciepłych jeszcze sporo, a upały już nie męczą. Dzieci w szkołach, wycieczek dużo mniej, łatwiej trafić na ciszę i spokój oraz bezludne zakątki.

Wpadamy więc w nowe lub ulubione miejsca na jeden dzień, niezbyt daleko, by nie spędzać większości czasu w aucie, a jednak uciec od rutyny codziennych spacerów.

 Pyzdry - unikalny dom podcieniowy, a w nim kawiarnia z ogródkiem, pięknie,  niedrogo i z przemiłą obsługą. To jest właśnie wspaniałe w małych miejscowościach, że ceny są na kieszeń przeciętnego człowieka, a smaki i jakość równie dobre, jak w renomowanych cukierniach.


Strefa relaksu nad wodą - jest pole dla kamperów, wiaty piknikowe i murale opowiadające historię miasteczka. Miło posiedzieć w ciszy i posłuchać szumu rzeki.


Ciążeń - łatwo przegapić na trasie ten kompleks parkowo-pałacowy, tym bardziej , że wjazd na teren niemożliwy, trzeba szukać parkingu w bocznych drogach.


Pałac należał niegdyś do biskupów poznańskich, obecnie mieści się tu dom pracy twórczej. Niestety zwiedziliśmy tylko z zewnątrz, ale i tak warto.
Park nieco zaniedbany, do rzeki coraz dalej, susza w Wielkopolsce potęguje się z każdym rokiem.


Kórnik - tyle razy byliśmy, a tu nowa instalacja, wielki napis, chyba każda miejscowość teraz ma podobne...no i pierwsze oznaki jesieni, ogołocone z liści kasztanowce, walka ze szkodnikami tych drzew przynosi mizerne rezultaty.


Pałuki - kraina jezior, zabytków, ciekawostek i udanych wycieczek...


W lasach też bywamy często, kiedyś zdziwiły nas tajemnicze znaki przy wejściu na ścieżki przyrodniczo-historyczne w Miradzu.


Małe jeziorko w lesie, w miejscowości Suchatówka, zawsze było tu sporo ptaków, teraz cicho i pusto... a wody coraz mniej.


Mamy stałe trasy we wrześniu - Pożegnanie lata w Dziekanowicach, Festyn Archeologiczny w Biskupinie, Jesień w arboretum w Kórniku.

Jesień potrafi nas miło zaskoczyć, nawet w listopadzie, 
więc to nie koniec wypraw dalekich i bliskich. 

wtorek, 27 października 2026

Kurdeflak!

 

Czas na ćwiczenie szarych komórek i pamięci.

Inspiracja pochodzi od Małgosi z bloga TO PRZECZYTAŁAM.

Mówi się, że język polski jest bardzo bogaty, więc teoretycznie w używaniu wyrazów uważanych za wulgarne, powinna być szeroka ścieżka, tymczasem słyszymy na ulicy i w filmach ciągle te same słowa na K, P, J - jakby innych nie było.

Najbardziej męczy chyba w oglądaniu filmów obcojęzycznych  słuchanie co chwila: fuck, fuck, fuck... no i oczywiście lektor skrupulatnie tłumaczy każde fuck, jakby niektórych nie mógł pominąć, dla dobra uszu oglądającego.

Wspomniana blogerka, użyła dawno niesłyszanego KURDEFLAK.
I tu taki pomysł, by przywołać inne zapomniane wyrażenia, które pomagały rozładować emocje, choćby po walnięciu się młotkiem w palec, czy w innych mocno irytujących sytuacjach.
I nie chodzi o to, że namawiam do używania słów nieparlamentarnych, a jedynie o udowodnienie, że można użyć innych słów, niż te słyszane na ulicy...

Oto jakie przywołałam z pamięci:

* kurka wodna!

* kurza melodia!

* a niech to dunder świśnie!

* kurczę pieczone!

* ja nie mogę!

* niedźwiedzie, trzymajcie mnie!

* o matko i córko!

* o losie!

Jak zwykle w zabawie tego typu liczę na Wasze propozycje, 

może regionalizmy, bo to najciekawsze!



sobota, 24 października 2026

Zapiski codzienności cz.46

Oj, nazbierało się zaległości, więc bez zbędnych wstępów zaczynam od Mistrzostw Lekkoatletycznych Juniorów, które odbyły sie w naszym mieście  w pięknych okolicznościach parku. Niby wrzesień, a pogoda letnia, sprzyjała zawodnikom i kibicom. Miło było popatrzeć na uzdolnioną młodzież, w końcu impreza przebiegała pod hasłem - poszukiwanie przyszłych olimpijczyków!


Farmy dyniowe, ostatnio coraz popularniejsze, dla dzieciaków to wielka frajda, a i dynie na zupę lub na Halloween można było kupić. My widzieliśmy wielkie pole dyń, ale za duży ruch na drodze, by zatrzymać auto i zrobić fotki.


Zajrzeliśmy do Kruszwicy, gdzie gęsi masowo szykowały się do wylotów, a i wycieczek nadal sporo, machaliśmy pasażerom statku pasażerskiego Rusałka, to pewnie jeden z ostatnich rejsów tego sezonu.


Takie niebo o wschodzie słońca zobaczyć, to gwarancja udanego dnia!


Wszyscy pokazują kolory jesieni, więc i u mnie migawki z parku miejskiego, a kolorów nie brakuje!


Mało sympatyczny obrazek poniżej. Od razu włącza mi się myślenie o tym, jak marnowane są pieniądze z naszych podatków. Owoce i warzywa w szkole, do tego mleko/kefir/maślanka. Jak widać na zdjęciu, kilka paczek wylądowało na trawniku, maślanka ozdobiła ścieżkę rowerową. Gdy pracowałam w szkole bywało podobnie, nie wszystkie dzieci lubią warzywa, nie każdy lubi kefir, ale dlaczego niszczyć, czy nie lepiej zabrać do domu?


I znowu niebo! Na jednym ze spacerów zmoczył nas deszcz, choć w prognozach nie zapowiadano, ale nie obraziliśmy się na pogodę, bo dała nam na udobruchanie podwójną tęczę!


Napotkany na wycieczce wiatrak, niewiele już z niego zostało, bo jak napisano na tablicy, mimo wysiłków mieszkańców, by go uratować, wiatrak zdewastowano, a ostatnie łopaty  skrzydła zerwała wichura.


 Pizza pizzy nierówna! ta na zdjęciu ma zawijany brzeg, delikatne ciasto, naprawdę była pyszna...


Mały wypad do Torunia, po pierniki oczywiście i kawa w Grand Caffe, z widokiem na kościół akademicki. Tak tanio tylko tutaj - dwa napoje plus ciacho całe 22zł.
Trudno uwierzyć, prawda?


Na koniec karty art żurnala, zaległe oczywiście...