Pozytywnie

 Ile razy przeglądam wiadomości na portalach internetowych, to albo same tragedie, wypadki, wojny i przekręty, kłótnie polityków i skandale, albo mało ważkie doniesienia ze świata celebrytów. Postanowiłam więc poszperać na lokalnych stronkach, by przekonać się, czy w prawdziwym życiu regionu dzieje się coś pozytywnego, inspirującego, ciekawego...

Czwarty Bieg o Zachodzie Słońca to nie jedyna sportowa impreza dla wszystkich , którzy lubią bieganie. Niektórzy uczestniczą w różnych biegach miejskich nie tylko w szczytnych celach, ale choćby dla pięknych medali, jakie otrzymują wszyscy biegacze.

Na kartoflisku w Wierzbiczanach prowadzono prace archeologiczne i odkryto cmentarzysko sprzed 2000 lat. Cmentarzysko uległo częściowej dewastacji przez intensywne prace rolne oraz nielegalnych poszukiwaczy skarbów. Jak czytamy w relacji z wykopalisk, ozdobą kolekcji archeologicznej  jest brązowa rzymska moneta z wizerunkiem cesarzowej Kryspiny, znanej z filmu "Gladiator".

Znaleziono także elementy uzbrojenia, groty włóczni, zapinki, noże.

Miejsce odkrycia, to dawna osada na bursztynowym szlaku zamieszkiwana przez kupców, rzemieślników oraz strażników.

Ulicami mojego osiedla przeszła parada kundelków i adoptowanych psów, aby propagować ruch na rzecz przysposabiania zwierząt ze schronisk "nie kupuj - adoptuj".

Po przemarszu do galerii handlowej, właściciele psów mogli liczyć na fachowe porady weterynaryjne.

W Barcinie powstał mural , zrealizowany w ramach projektu "Siła jest w nas". Mural zaprojektowała artystka M.Kokocińska, pod której okiem nawet dzieci wzięły udział w postawaniu dzieła, a wszystkiemu patronował Barciński MOPS.

Spodobały mi się obrazy młodej artystki M.Solińskiej, która ma swoją pracownię w Inowrocławiu, a wystawę jej dzieł zorganizowano w Galerii Sztuki Współczesnej we Włocławku.

"Starość i róż", to cykl obrazów, które portretują prawdziwych mieszkańców mojego miasta.

Ciekawy wywiad z malarką można przeczytać TUTAJ

I coś na pograniczu sztuki - warsztaty z ręcznego wytwarzania czekoladowych ozdób i cukierków. 

Zorganizowane przez placówkę edukacyjną dla uczniów zdobywających zawód cukiernika,  pod patronatem firmy produkującej wyroby czekoladowe.

Nazwy nie wymieniam z wiadomych powodów.

Bardzo smaczne i cieszące oko wyroby!

A co pozytywnego w waszym regionie?

Przykład idzie z góry...

Mówi się, że wszystkie dzieci są nasze i wszyscy odpowiadamy za ich wychowanie.  Nie wszyscy jednak mamy taki sam pogląd na to, w jakim kierunku powinno iść to wychowanie.

Coś jednak jest na rzeczy z brakiem wpajania pewnych norm i wartości najmłodszemu pokoleniu, skoro coraz częściej czytam i słucham o restauracjach, hotelach, samolotach bez dzieci lub rejsach tylko dla rodzin z dziećmi.

Na moim osiedlu pobudowano orliki, place zabaw, nawet siłownie pod chmurką, ale rodzicom najwygodniej pilnować dzieci pod blokiem, pod oknami nawet, więc względny spokój jest tylko w dni deszczowe i w wielkie mrozy. Powie ktoś, że dzieci bywają głośne, a psy muszą szczekać. Być może, ale niektórzy mają też prawo do spokoju.

Opowiem o zdarzeniu, które znam od pewnej seniorki. Sama ma już wnuki, od dawna jest na emeryturze i wspólnie z sąsiadkami, za zgodą administracji pielęgnują swoje przyblokowe ogródki, przedstawiciele administracji osiedla dbają o żywopłoty, ławeczki i kosze na śmieci. By żyło się przyjemniej i bezpieczniej. 

Na jednym z trawników pojawiła się tablica ZAKAZ GRY W PIŁKĘ. Uprzedzam uwagi typu: ale gdzie dzieci mają grać - jest na osiedlu boisko i liczne łąki na jego obrzeżach, gdzie regularnie traktory koszą trawę, a właściciele czworonogów biegają z psami. 

Mali piłkarze musieli poskarżyć się pewnemu tatusiowi, że starsza pani poprosiła dzieci , by poszły grać na łąkę lub boisko, bo to i szyb w oknach szkoda i kwiatów w ogródkach także.

Nie trzeba było długo czekać, by pod blokiem zjawił się pan o posturze dyskotekowego bramkarza, wyrwał tablicę z zakazem, połamał i podeptał na oczach dzieci, po czym krzyknął w stronę balkonów: grajcie sobie, ja tu przypilnuję, by was nikt nie wygonił!

Ciekawi mnie, jakie macie w związku z tym skojarzenia, bo mi nasunęło się kilka, a na pewno cytat:

Takie będą Rzeczypospolite, jakie ich młodzieży chowanie...

Historia pewnego plecaka

Kiedyś dominowały tornistry, dziś mamy erę plecaków, toreb, walizek na kółkach, także do szkoły. Wzornictwo bogate, od wersji siermiężnych po wersje glamour. Ale nie o różnorodności chcę napisać.Tytułowy plecak należy do 11 - letniej dziewczynki, powiedzmy Malwiny, której pasją jest gra w piłkę nożną.
Treningi dziewczynce nie wystarczają i czasami umawia się z kolegami poza lekcjami, żeby pograć. Pewnego dnia przychodzę do pracy i spotykam Malwinę z panią pedagog, które szukają szkolnego plecaka dziewczynki. Przyszła tego dnia wcześniej, bo umówiła się na boisku szkolnym na krótki mecz w nogę.
Po meczu okazało się, że zginął plecak, pozostawiony na boisku pod płotem. W poszukiwania zaangażowałam się też ja, zasugerowałam poszukiwania w ogrodzie szkolnym, na placu zabaw, zaglądałam z okien biblioteki (3 piętro) na okoliczne dachy garaży, bo głupich pomysłów młodzieży nie brakuje. Szukał także pan woźny i koledzy. Przeszukano cała szkołę i okolicę, wszystkie kosze na śmieci i toalety, rozmawiano z uczniami:kto zrobił głupi kawał i schował plecak. Wykonano telefon do mamy uczennicy. Mama spokojna, poleciła córce wrócić na lekcje i pisać na kartce. Dziewczynka na szczęście cenne rzeczy miała przy sobie, w tym telefon i worek na WF. Mało brakowało, a zadzwoilibyśmy na policję, bo przecież nastąpiła kradzież. Mama Malwiny wyraziła wątpliwość czy córka zabrała ten plecak z domu, ale koleżanki z klasy biły się w piersi, że plecak widziały na boisku i na pewno ktoś go ukradł. Dziewczynka dostała jeszcze reprymendę, że gra w piłkę bez opieki i zostawia rzeczy byle gdzie.
Finał historii oczywiście nastąpił. Mama Malwiny powiadomiła męża , który pofatygował się do mieszkania i znalazł plecak w przedpokoju.
Dziewczynka tak zafiksowała się na ulubionej grze w piłkę, że chwyciła worek z trampkami i ruszyła do szkoły, przypominając sobie o plecaku z książkami dopiero po dzwonku na lekcję.Dobrze, że mieszkanie zamknęła na klucz.

Puste podwórka

Gdy byłam dzieckiem nie mogliśmy się doczekać pierwszych cieplejszych dni po zimie, aby wyjść na rower, przypiąć do butów wrotki( o rolkach jeszcze wtedy nikt nie słyszał), wprawić w ruch skakanki, gumy i inne rekwizyty służące dobrej zabawie na świeżym powietrzu. Zima tez miewała swoje atrakcje, ale woleliśmy wiosnę. Jeśli brzuchy domagały się jedzenia, bo ruch wzmagał apetyt, wołało się: mama rzuć chleba i dalej na podwórko.
A dziś? Mam wrażenie, że dzieciarnia siedzi przed komputerami lub telewizorami z paczkami czipsów w dłoniach, a piłki smętnie zalegają w pawlaczach. Podzieliłam się kiedyś tą refleksja z koleżanką, a ona mi na to: masz rację, gdzieś te małolaty poznikały, puste boiska, puste podwórka. Nawet, gdy spadnie śnieg nie widać tylu saneczkarzy, co kiedyś.
Wybraliśmy się dziś na spacer do parku. spacerowicze owszem byli, ale głównie kuracjusze i małe dzieci pod opieką dorosłych, a starsze dzieciaki, a nastolatki? Traf chciał, ze w drodze powrotnej wstąpiliśmy do galerii handlowej, żeby prozaicznie skorzystać z toalety, a w jadłodajniach i sklepach tłumy. Sobotnie popołudnie w galerii: wszystkie stoliki w MacDonaldzie zajęte, w cukierniach pełno, nawą główna przechadzają się nastolatki trójkami, czwórkami, z komórkami w dłoniach. A na zewnątrz piękne słońce, ciepławy wietrzyk, ptaków śpiew...
(grafika pixabay, public domain)